عشق

دلم بری کسی تنگ است که چشمان قشنگش را به عمق ابی دریای وازگون میدوخت

و شعرهای خوشی چون پرندگان می خواند

دلم برای کسی تنگ است که هم چون کودکی معصوم دلش برای دلم می سوخت و مهربانی را نثارم میکرد

دلم برای کسی تنگ است که دلش به بزرگی دریاست 

تو را از چنگ هیچ عابری از خیال هیچ شاعری ندزدیدم که تاوان ان این همه تنهایی باشد